Küçük Kız Çocuğunun Parmakları

Küçük Kız Çocuğunun Parmakları

11 ya da 12 yaşındayım. El sanatları ve iş eğitimi derslerini nasıl seviyorum. Yok öyle bir sevgi dedim hep. Sayısal derslerden tüm benliğimle kaçma çabalarımın zıttı el sanatlarında ortaya koyduğum ürünlerdi. Bu sevginin adı ne olabilirdi ki? Ne olsa umrumda ki! Sadece seviyorum işte ve annem gitme meslek lisesine dese de dinlemedim. Hazır giyim okuyarak avukat olmayacağım demiştim. İyi ki dinlemedim. Zerre pişman olmadım. Aynı sıralara dönsem ve aşkla işlesem her malzemeyi birbirine yine kendi hür irademle seçerdim bu mesleği.  Mücadele etmenin ne demek olduğunu öğrendim mesleğimin zorluklarında. Yaptığım hiçbir hesap yoktu. Ne para, ne mevki… Bu yüzden 12 yaşında işlediğim pano gibi her şeyde ben varım. Kendimi en iyi ifade ettiğim yer tam da burası! Üreterek elde ettiklerim. Ancak hayatımda bir şeyi asla hiç sevmedim. “Ne güzel işin var. Tam kadın için ideal diye ve hiç anlam vermedim bu cümlelere.” Kadınlık mesleği değildi öyle bir meslek yoktu zaten. Seversin, kendini bulursun ve yaparsın bu kadar basit. Kendimi, beni, Vahide’yi en iyi ifade eden cümlelerdi tüm ürettiklerim. Şiirim, şarkım, sanatım, edebiyatım, özgürlüğüm, bayrağım, toprağım, dilim, dinim, ırkım, rengim, cinsiyetim sadece bendim. Üreterek elde ettiklerim kendimi, varlığımı ifade etme şeklim oldu. Tıpkı küçük kız çocuğunun ortaokul sıralarında işlediği bu pano gibi… Küçük kız çocuğunun parmaklarından çıkanlar hiç bitmedi ve hiç bitmeyecek.

Bir önceki yazımız olan Gardolaplarınıza Pratik Çözüm başlıklı makalemizde diy, gardolap ve gardolaplarınıza yer açın hakkında bilgiler verilmektedir.



Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir