Kendime Yansıyanlar

Kendime Yansıyanlar

Her şey anlamını yitirmişken ruhumda
Bir ışık süzülür odamın camından
Bedenimin yansıması
Perdemin yansıması
Ve bir yol görünür tüm bu yansımaların toplamından
Bu defa “kendim için”
Öyle ya ince bedenli kalıplar, uzun boylu sliüetlere kıyafet diktik biz hayallerimiz de
Moda sahnesinin perdeleri bunu gerektirir
Gösteri dünyasının asimilasyonuydu tek tip kadın bedeni yaratmak
Tıpkı şimdilerde olduğu gibi…
Kalın kaş modası
Bordo ruj furyası
Yüzlerinin derin çizgilerini kaybetmiş mimiksiz suretler
Ve daha niceleri
Birbirinin aynıları
Hiç kendine kıyafet dikebilen bir öğretmenim olmadı
Onlar da hep hazır aldı
Çünkü bize hiç “kendimizi” öğretmediler
Tüm insanlığın sorunu bu galiba “kendini es geçmek” “kendine geç kalmak” başkalarına yetişirken
Arkamdan yansıyan perde
Ve karşımda duran suretimin yansıması
Henüz perde kapanmadı
Şimdi ve daima kendim için
Hayaller denendikten sonra da anlatılınca güzeldir
Gerçekleri yaratan daima düşler olmadı mı?
Denedim dersin
Çünkü yol bunu gerektirir
Denemeyi
Yanılmayı
Tekrar denemeyi
Hayat perdesi kapanana kadar… 



Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir